(อยาก)ปีกกล้า ขาแข็ง

posted on 29 Jul 2009 01:32 by hehanabaan in mutter

 

 

 

 

พอถึงจุดๆหนึ่ง จากเด็กน้อยตัวเล็กๆที่อยู่ในอ้อมกอดพ่อแม่ตลอดเวลา

นึกอยากจะออกไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง จัดการกับสิ่งที่ต้องเจอด้วยตัวเอง

ก็เข้าใจว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องห่วงเป็นธรรมดา

 

แต่ลูกคนนี้ อยากออกห่างพ่อกับแม่ไป เพราะอยากฝึกตัวเองให้คุ้นชินกับสถานการณ์ต่อไปในอนาคต

พ่อกับแม่ที่เคยรับส่งลูกกันมา พอเริ่มทำงานจะยังไปรับส่งกันอยู่รึเปล่า

พ่อกับแม่ที่คอยทำกับข้าวให้กิน พอเริ่มทำงานลูกจะมีเวลาให้มั้ย

พ่อกับแม่ที่ตื่นเช้าก็เจอหน้ากัน พอเริ่มทำงาน ลูกจะเยงเห็นพ่อกับแม่อยู่รึเปล่า

 

อยากบอกว่าลูกกลัว ...กลัวว่าถ้ายังอยู่กับพ่อกับแม่แบบนี้ต่อไป

พอลูกเริ่มทำงานลูกจะกลายเป็นคนนิสัยไม่ได้ ดูแลชีวิตตัวเองด้วยตัวเองไม่ได้

เพราะลูกยังเป็นเด็กน้อยของพ่อกับแม่อยู่จนกระทั่งตอนนี้

 

ที่ลูกขอออกไปอยู่หอ ทั้งๆที่บ้านก็อยู่ใกล้มหาลัย เพราะลูกมีเหตุผล

พ่อกับแม่อาจคิดไปอีกอย่าง แต่ลูกคิดแค่อยากจะฝึกตัวเองเอาไว้เท่านั้นเอง

พ่อกับแม่ไม่ให้ลูกเช่าหอ ลูกก็ขอแค่ไปค้างหอเพื่อนบ้างเป็นครั้งคราว

พ่อกับแม่ก็ยังใจดี ดึกแค่ไหนก็รอลูกได้ ดึกแค่ไหนก็ออกมารับพากลับบ้านได้

ลูกก็ไม่อยากเป็นภาระ เป็นเด็กงอแงเอาแต่ใจ เป็นเด็กน้อยในร่างใหญ่โตแบบนี้ไปตลอด

อยากให้พ่อกับแม่เข้าใจในความคิดของลูกคนนี้ด้วย

 

 

 

 

 

มันเริ่มมาจากหลายวันแล้วล่ะ อยู่ๆก็คิดไม่อยากจะขอเงินพ่อแม่เพิ่ม ประมาณว่าถ้ามันมีอะไรที่นอกเหนือจากรายรับปกติ เราน่าจะหามาใช้จ่ายแทนได้ ไม่อยากทำให้พ่อแม่ลำบาก ถึงจะไม่ค่อยมีอะไรมากมาย แต่ก็ยังอยากลองหาเงินใช้เองดูเหมือนกัน

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ก็ลูกทั้งคน surprised smile

#14 By iDoi* on 2009-08-31 02:10

ว๊าวๆๆ
ดีจัง ~

#13 By Faii♥ on 2009-07-29 21:02

big smile
คิดดีนะคะ
ลองอธิบายให้พ่อแม่ฟังดีๆ สิคะconfused smile

#12 By namnampai on 2009-07-29 21:01

ง่า ลองมองในความคิดของพ่อแม่บ้างดีไหม?

เมื่อลูกทำงาน ตามที่กล่าวมา แน่นอนว่าจะเกิดขึ้น พอทำงาน เราก็จะห่างกัน
เข้าใจว่าพ่อแม่ที่ดึกแค่ไหนอยากจะรับกลับบ้าน เพราะพวกท่าน ทำให้ลูกได้แค่"ตอนนี้"เท่านั้น พวกท่านมองเห็นว่าเมื่อลูกทำงาน ท่านจะไม่ได้ทำอย่างนี้อีก เพราะฉะนั้นให้ท่านเถอะนะ ^^

ยอมเป็นเด็กของพ่อแม่อีกสักหน่อย นะ~

ป.ล. เป็นความเห็นในมุมมองเด็กหอ บางอาทิตย์เราบอกว่า จะไม่กลับ พ่อก็ถามว่าเพราะอะไรถึงไม่กลับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก แม่แอบมากระซิบทีหลังว่า พ่ออยากจะไปรับกลับบ้าน เพราะพ่อจะได้ทำหน้าที่นี้จนเราเรียนจบเท่าันั้น พอเราทำงานเขาก็จะไม่ได้ทำแบบนี้อีก เพราะ ลูกโตแล้ว เราถึงเพิ่งเข้าใจความเหงาของพ่อแม่

ป.ล.2 เรื่องเงินเห็นด้วยจ้ะ ^^
ป.ล.3 เมนต์ยาวโคตร เพราะเป็นเรื่องโดนใจsad smile
เริ่มต้นคิดเป็นสิ่งที่ดีครับ
เมื่อเราคิดที่จะ"เริ่ม" ก็ควรจะคุยกับคุณพ่อคุณแม่ให้เข้าใจและก็เริ่มทำให้พวกท่าน"มั่นใจ" ว่าเราลุยกับมันได้โดยไม่มีปัญหา

คนที่ดูแลเรามานานตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ความเป็นห่วงเป็นเรื่องธรรมดาครับ ค่อยๆเป็นค่อยๆไป และทำให้พวกท่าน"มั่นใจ"และ"เชื่อใจ" ดีกว่าให้พวกท่าน"ปล่อย" เรานะครับbig smile

#10 By ตุ่นทะเล on 2009-07-29 17:54

ต้องคุยกันครับ big smile big smile

#9 By Krai W. on 2009-07-29 15:59

อยู่หอมันได้อะไรเยอะจริงๆนะ แต่ก็แลกมาด้วยอะไรหลายๆอย่าง พ่อแม่เป็นห่วงอันนี้จริงเลยแหล่ะ เข้าใจ

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันขึ้นอยู่กับตัวเองด้วย
เราเชื่อว่าถ้ากล้าที่จะเข้าไปคุยกับพ่อแม่ตรงๆ
นั่นคือเราแสดงความตั้งใจให้เขาเห็น
เขาจะเข้าใจในที่สุด


ตัดสินใจให้ดี เอาใจช่วย

ป.ล.โลกภายนอก มันไม่ได้สวยหรูอะไรเลย
แต่มันทำให้เข้าใจชีวิต อยากออกสู่โลกกว้างไม่ใช่เรื่องผิด แต่ต้องคุมตัวเองให้ได้ นะจ๊ะ

big smile

#8 By ป.ปุ้น,,, on 2009-07-29 12:11

ก็อยากหาเงินเองเหมือนกัน


นี้บางวันเราเงินหมดไม่เหลือก้ไม่โทรไปขอopen-mounthed smile

#7 By dong=ดอง,โด่ง on 2009-07-29 10:43

ใช่ๆ ต้องเปิดใจคุยกันนะค่ะ

แต่พอออกไปจริงๆจะรู้นะว่ามันเหงา surprised smile

#6 By Paa orKant on 2009-07-29 09:58

เป็นความคิดที่ดีค่ะ
แต่ก็ต้องเข้าใจความรู้สึกของพ่อแม่ด้วย
ทุกอย่างต้องคุยกัน แล้วเราก็ต้องแสดงให้ท่านเห็นว่าเรามีความรับผิดชอบ
ถึงเราจะโตจนมีงานทำ หรือมีครอบครัวไป พ่อแม่ก็ยังรู้สึกว่าเราเป็นเด็ก อยากช่วยเหลือ อยากดูแลตลอด
ถ้าเราเป็นพ่อแม่เราจะเข้าใจค่ะ

แต่คิดว่าอีกหน่อยก็ต้องได้ผจญภัยแล้วหล่ะ
เพราะพอจบ..อาจจะได้งานทำที่ไกลบ้าน
หรือ ฯลฯ big smile big smile

#5 By โต๊ะคิ้งส์ on 2009-07-29 09:21

เป็นความคิดที่ดีครับ
แต่ยังไง ท่านพ่อท่านแม่ ก็ยังอยากดูแลเหมือนเดิม...confused smile

#4 By wesong on 2009-07-29 08:54

เดี๋ยวก้อได้ออกไปผจญภัยแล้วล่ะค่ะ
แต่ตอนนี้พ่อกะแม่ก้อคงยังเห็นว่าเรายังเด็กไปมั้งค่ะ
เข้าใจพ่อกะแม่ด้วยน่จ๊ะbig smile
ตอนเรียนอยู่ กทม. พ่อแม่รับส่งตลอด เป็นลูกคุณหนู แต่พอเข้า มหา'ลัย ต้องไปเรียน ตจว. พ่อแม่ก็ไว้ใจให้ไปถึงแม้ว่าจะห่วง ก็ต้องทำให้เห็นล่ะว่าเรามีความรับผิดชอบ ดูแลตัวเองได้ ไม่งั้นโดนกลับมาอยู่ กทม.
...และแล้วก็ผ่านการใช้ชีวิตที่ไม่มีผู้ปกครองมาคอยคุมมาได้ ทำงานพิเศษระหว่างเรียนด้วย ควบคุมตัวเองไม่ให้ออกนอกลู่นอกทางเวลาห่างไกลบ้านด้วย 4ปีผ่านไป ไวมากกกbig smile

#2 By Mango Hotel on 2009-07-29 07:27

เรื่องแบบนี้มันต้องอธิบาย
เปิดใจคุยกัน
แล้วพ่อแม่จะเข้าใจ
และปล่อยเราสู่โลกกว้าง
โดยที่ไม่รั้งเราเอาไว้แม้แต่นิดเดียว

...
แม้จะแอบห่วงๆ หน่อยก็ตาม

big smile big smile big smile

#1 By h|b|b on 2009-07-29 02:15